هوالجميل

(به رغم مدعیانی که منع عشق کنند-------جمال چهره ی تو حجت موجه ماست) حافظ

فقط به خاطر دوستانی که از به روز نشدنم

گله مندند

مهرت

سجاده نشین بوی توست

تا بنشینی و

آسمان شود

بر پیشانی ات چین تازه ای بنشان

به نام من ،در قنوت نیمه شب:

که زنی وارث کلبه شده است

که زنی گم کرده است

پیراهن

تو را مشتی خاک

سر کشیده

به آسمان

- نه مشتی که مشت مشت بو می کشم این سال هاست-

غریبه ای

باور نکن که بماند نگاهت

بر من

نکن که بریزد ستاره ها

٫ بر خاک

مهر تو

آسمانگیر است و

زمین من

دامنگیر، از این برزخ

پا

بردار

فقط

بر پیشانی ات رد تازه ای بنشان

به نام من

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم آذر 1386ساعت 15:44 توسط طيبه صباغ |

آمده ام پشت انزوای سرد تو با تقدسی که پریشان رقصیده درآغوش تیغه ها عوض همه ی درهای دربه در رقصان دیوار دیده ام و به ابعاد همه ی دیوارها در کوبیدهام دیوار عمق چشم دیوار تپشهای تند تو را جستجو کرده ام وفریاد پر از مشت به سمت تو پرت کرده ام وچشمانم که در امتداد این سیا هی همیشه اند. من با همین دستها انزوایت را تراشیده ام بالا کشیدهام از دست این همه رنگ .من تورا درد تورا گناه تورا اراده ی تورا من به دوش کشیدهام من.
من تو را خواسته ام پشت این سکوت که قد تنت بریده ای. پشت این لایه یخاک که روی آتش خواباندهای .
جرقه ی تپشهای تند را در تو خواهم زد ودر پریشانیات شعلهای بلند خواهم رقصید.
میشکافی اگر این فاصله را سرازیر شو از هر سوی این بی هویت پشت همه چیز مانده .
در هم بریز در عمق این گل ا لود سنگی شده .
جا مانده ات تپشهای تند تو را بهانه کرده است.

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ

نوشته های پیشین

تیر 1387
آذر 1386
آبان 1386
شهریور 1386

RSS