یا علی گفتیم و . . .
میان زنگ صدایش صدای پای علیست
اگر اسیرسکوتم گناه پای علیست
صدای چشمه آبی که گم شده به کویر
نشان شانه ی مردی که ازنشانه های علیست
غریبه ای که گذشته است به برق چشم زمان
قیامتی که نشسته است درردای علیست
همان که بسته دلم را به شعله های جحیم
همو که خطه ی گرمش پراز هوای علیست
همان که میرسدازعمق آ یه های شریف
پیاده در کنف قدرت دعای علیست . . .
صدای حنجر سرخیست در گلوی سکوت
سکوت قائم زخمی که درصدای علیست