اسفند وعلم ودستهای عاشورا قلب میهمانان خود را نشان کرده بود تا کی وکجا شعری یا اثری به خون همیشه جاری عاشورا بپیوندد وجاودانه شود.
دوش ميامد و رخساره برافروخته بود تا كجا باز دل غمزده اي سوخته بود
رسم عاشق كشي و شيوه ي شهر اشوبي جامه اي بود كه بر قامت او دوخته بود
جان عشاق سپند رخ خود مي دانست واتش چهره بدین کار برافروخته بود
گرچه میگفت که زارت بکشم میدیدم که نهانش نظری با من دلسوخته بود
کفرزلفش ره دین میزد ان سنگین دل درپیش مشعلی از چهره برافروخته بود
دل بسی خون به کف اوردولی دیده بریخت الله الله که تلف کرد که اندوخته بود
یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد انکه یوسف به زر ناسره بفروخته بود
گفت وخوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ
یا رب این قلب شناسی زکه اموخته بود
+ نوشته شده در دوشنبه چهاردهم دی 1388ساعت 14:26 توسط طيبه صباغ
